نیمه شب نجوا کنان در گوش هم

راه افتـــــادیم  دوشـــا دوش هم

ساحل و ماه و سکوت نیمه شب

شاخه ها سر برده در آغوش هم

جیر جیرکهـای شب خوان یکصـدا

مست از غوغای نوشا نوش هـم

موجها غرق تماشامـــــان شـدند

تـــا  که بـــالا آمــدند از دوش هـم

قرص ماه از آسمـــان مبهوت مـا

مـا رها از خویشتن مدهوش هـم

بسته شد عهدی  میان ما ؛ زدیم

مُهر مهری بر لب خــاموش هـــم

سایه های ما به هم محرم شدند

بی صــدا رفتند در آغــــوش هـم

به من نگــــــو کـه چرا از نگــــاه می ترسم  

کـــــه از تصــور روز سیــــــاه می تـــــرسم 

نگو که سایه ی چشمم هنوز بر سر توست 

که من ز ســـایه ی خود گاه گاه می ترسم 

من و دو راهی چشـم تــــــو و هـزار حدیث 

اگـــــــر مرددم از اشتبـــــــاه می تــــرسم 

چه قطره هــــا که ز پلک تو پــایشان لغزید 

عجیب نیست کــــه از پرتگــاه می تـرسم 

تو کـــــه به عمق مَثل واقفی مپرس چـرا 

ز ریسمـــــان سفید و سیـاه می تـرسم

برای روز میلاد تن من،

نمی خوام پیرهن شادی بپوشی

به رسم عادت دیرینه حتی،

برایم جام سرمستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو،

به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن،

بگو با من که با من زنده هستی

که من بی تو نه آغازم نه پایان،

تویی آغاز روز بودن من

نذار پایان این احساس شیرین،

بشه بی تو غم فرسودن من

نمی خوام از گلهای سرخابی،

برایم تاج خوشبختی بیاری

به ارزشهای ایثار محبت،

به پایم اشک خوشحالی بباری

بذار از داغی دستهای تنها،

بگیره هرم گرما بستر من

بذار با تو بسوزه جسم خستم،

ببینی آتش و خاکستر من

تو ای تنها نیاز زنده موندن،

بکش دست نوازش بر سر من

به تن کن پیرهنی رنگ محبت،

اگه خواستی بیایی دیدن من

رنگ چشمش را چه می پرسی ز من 

                                                  رنگ چشمش کی مرا پابند کرد 

آتشی کز دیدگانش سر کشید 

                                                  این دل دیوانه را پابند کرد 

از لبانش کی نشان دارم به جان 

                                                  جز شرار بوسه های دلنشین 

من چه میدانم سر انگشتش چه کرد 

                                                  در میان خرمن گیسوی من 

آنقدر دانم که این آشفتگی 

                                                  زان سبب افتاد اندر موی من 

آتش شد در دل و جانم گرفت 

                                                  راه زن شد راه ایمانم گرفت

فرسود پای خود را چشمم به راه دور

تا حرف من پذیرد آخر که : زندگی

رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود.

***

دل را به رنج هجر سپردم، ولی چه سود،

پایان شام شکوه ام

صبح عتاب بود.

***

چشمم نخورد آب از این عمر پر شکست:

این خانه را تمامی روی آب بود.

***

پایم خلیده خار بیابان.

جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه.

لیکن کسی، ز راه مددکاری،

دستم اگر گرفت، فریب سراب بود.

***

خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید:

کندی نهفته داشت شب رنج من به دل،

اما به کار روز نشاطم شتاب بود.

***

آبادی ام ملول شد از صحبت زوال.

بانگ سرور در دلم افسرد، کز نخست

تصویر جغد زیب تن این خراب بود 

سپهری